Zo mensen dat is mega lang geleden dat ik hier iets schreef. Vaak geen internet, vaak geen zin of te veel indrukken.
Zo denk je dat het makkelijk is iets te schrijven maar dat valt vies tegen. Het duurt altijd even voordat er woorden zijn om te schrijven.
Nadat ik in Buenos Aires heb gezeten zijn Elske en ik direct vertrokken naar Uruguay. Snachts gereisd met de boot om zo veel mogelijk tijd te besparen. Direct in een bus gestapt vanaf colonia naar montevideo en vervolgens om tien uur in de ochtend de bus gepakt naar cabo polonio. Daar in de bus een nogal filosofisch moeilijk denkend, met veel pauzes en uuh en aah momenten niet verkeerd om te ziene man leren kennen. Russo. Hij moest stomtoevallig naar hetzelfde plekje en was daar al heel vaak geweest. Kent ook veel mensen. Oh leuk, zeiden wij in al onze gaarheid van heel de nacht reizen. Een paar tellen later: Uuuuhm ik heb een plek om te slapen voor jullie geregeld, gratis, een rancho (huisje).
Que bueno! wat moeten we hier van denken. Nou laten we dat maar afwachten. Afgegooid door de bus, geen auto op dat moment om ons te brengen naar het vissersdorpje waren we toegewezen op de kennis van Russo.
Wacht even meisjes, al kauwgom kauwend, het is ongeveer drie a vier uur lopen, even een stokje zoeken, ik teken het voor jullie in het zand. Dit is de normale route, hengst hengst. Dit is een kortere route, hengst, maar wel door het bos en de duinen. Dale Vamos Papa Russo!
Daar gingen we met onze backpack achterop in de stikkende hitte drie uur lopen door de bossen koeien drollen achtervolgend, want die weten de weg. Op slippers, heel Hollands en zweten als een otter. Nou dan geef je even helemaal niets om het feit dat je misschien aan de scheit gaat van kraanwater.
Na deze barre tocht die wel enorm vet was werden we beloond met een uitzicht op duinen zee en een ontzettend prachtig primitief dorpje, Flasheren als een malle! Helemaal van de wereld. Alles draaide, het prachtigste wat ik op dat moment wilde zien.
Het dorp, geen elektriciteit, nada, geen water, uit een put, geen wc, scheiten in de duinen. Trouwens een heerlijk gevoel, dat moet iedereen proberen. Ons huis was knus! Er lag overal zand, oude houten meubelen, een keukentje met een gasstelletje echt heel primitief.
Snachts is het echt pikke donker, je ziet echt niets! Er was geen maan, vandaar. Maar Je zag hierdoor wel een melkweg zoals ik die nog nooit gezien had! Echt enorm! En een soort algen in de zee die licht geven, waaaauw! De natuur brengt ons prachtige dingen.
Met kaarsen alles verlichten. De wind gieren door ons huis, iedere dag een hond of een kat die ons vergezeld, het huis uitgebrand worden in de ochtend en altijd zee en krekels horen. Yoga in de ochtend, assados (bbq) in de nachten. Zeven dagen lang, niks anders dan natuur, wandelen, zwemmen, rusten en naar oplossingen zoeken om dingen voor elkaar te krijgen die dus niet altijd mogelijk zijn als je zo afgesloten bent zonder elektriciteit en water. Dan kom je pas tot jezelf!
Er was geen kip, heb in mijn blootje rondgehuppeld en de zee ingerend met een hond achter me aan en een fles shampoo in mijn hand.
Veel mensen leren kennen, Condor, Russo, Pancho Blanco, Maria, Yassin, Cristina, Iedere avond Assado, wijn drinken, zingen en gieren tot het niet meer kon.
Het deed een beetje pijn in mijn corazon toen we wegreden van deze plek. Een plek om zeker naar terug te keren........
Wordt vervolgd
